Hakan Şen

Okunacak bloglar listeme kaydettiğim Wolkanca`nın sitesinde gördüm ve sizlerle de paylaşmak istedim.



Bunca zaman bana anlatmaya çalıstığını,
kendimi bulduğumda anladım.
Herkesin mutlu olmak için başka bir yolu varmış,
Kendi yolumu çizdiğimde anladım..
Bir tek yaşanarak öğrenilirmiş hayat, okuyarak,
dinleyerek degil..
Bildiklerini bana neden anlatmadığını, anladım..
Yüreğinde aşk olmadan geçen hergün kayıpmış,
Aşk peşinden neden yalınayak koştuğunu anladım..
Acı doruğa ulaştığında gözyaşı gelmezmiş gözlerden,
Neden hiç ağlamadığını anladım..
Ağlayanı güldürebilmek, ağlayanla ağlamaktan daha değerliymiş,
Gözyaşımı kahkaya çevirdiğinde anladım..
Bir insanı herhangi biri kırabilir,
Ama bir tek en çok sevdiği acıtabilirmiş,
Çok acıttığında anladım..
Fakat, hakedermiş sevilen onun için dökülen her damla gözyaşını,
Gözyaşlarıyla birlikte sevinçler terkettiğinde anladım..
Yalan söylememek değil, gerçeği gizlememekmiş marifet,
Yüreğini elime koyduğunda anladım..
”Sana ihtiyacim var, gel ! ” diyebilmekmiş güçlü olmak,
Sana ”git” dediğimde anladım..
Biri sana ”git” dediğinde, ”kalmak istiyorum” diyebilmekmiş sevmek,
Git dediklerinde gittiğimde anladım..
Sana sevgim şımarık bir çocukmuş,her düştüğünde zırıl zırıl ağlayan,
Büyüyüp bana sımsıkı sarıldığında anladım..
Özür dilemek değil, ”affet beni”
Diye haykırmak istemekmiş pişman olmak,
Gerçekten pişman olduğumda anladım..
Ve gurur, kaybedenlerin,acizlerin maskesiymiş,
Sevgi dolu yüreklerin gururu olmazmış,
Yüreğimde sevgi bulduğumda anladım..
Ölürcesine isteyen,beklemez,
Sadece umut edermiş bir gün affedilmeyi,
Beni affetmeni ölürcesine istediğimde anladım..
Sevgi emekmis,
Emek ise vazgeçmeyecek kadar,
Ama özgür bırakacak kadar sevmekmiş…

Can Yücel

Üniversiteli delikanlı Kolejli kıza bir voleybol maçında rastladı. Okul salonundaydı maç. Tribünsüz,minik bir salon. Seyircilerle, oyuncular arasında, sahanın çizgisi vardı sadece.O kadar yakındılar.

Delikanlı, bu tatlı, bu güzel, bu dünyalar şirini kızı ilk defa görüyordu takımda. Hoşlandığını, fena halde hoşlandığını hissetti. Az sonra bir şeyi daha hissetti. Uzun zamandan beri maçı değil, o güzel kızı izlediğini. Kız servis atarken hemen önünden geçti. Göz göze geldiler. Kız gülümsedi.

Delikanlı, çok popülerdi o yıllarda. Kız onu tanımış olmalıydı. Kim bilir, belki kız da ondan hoşlanmıştı. Belki de delikanlı öyle olmasını istediği için ona öyle gelmişti. Set değişip, takım karşıya gidince, delikanlı da yerini değiştirdi, o da karşıya gitti. Üçüncü sette tekrar eski yerine döndü. Kız da gidiş gelişleri fark etmişti galiba. Bir defa daha gülümsedi. Manidar."anladım" der gibi bir gülümseyişti bu.

Delikanlı o hafta boyu hep bu dünyalar şirini kızı düşündü. Pazar günü, sabahın köründe kalktı, erkenden oynanacak maçı, ne maçı canım, o dünyalar şirini kızı görmek için.

Devamı Var ...

ne yaptın bu gün kendin için hiç bi şey...
bu gün de yine diğer günler gibiydi dimi.
belkide daha sıkıcı geçti senini için,
değişen ne hiç bi şey.
akşam başını yastığına koyunca değişen ne.yine aynı sensin dimi.
bu günü yaşamasaydın hayatında önemli bi değişiklik olucakmıydı ...
bu günü hiç yaşamasaydın hiç olmasaydı bu gün...
bu gün kendin için bi şey yap.
hiç tanımadığın birisiyle tanış.
belkide senin için hayatın boyunca yaptığın en iyi şeyi yapıcaksın.
ne biliyim bi çılgınlık yap hiç bilmediğin bi telefon numarasını ara.
kendin için yaşa biraz.
bırak zaman senin için aksın.

Tahir olmak da ayıp değil
Zühre olmak da..
Hatta sevda yüzünden ölmek de ayıp değil.
Bütün iş Tahir`le Zühre olabilmekte
Yani yürekte.

Mesela bir barikatta dövüşerek
mesela kuzey kutbunu keşfe giderken
mesela denerken damarlarmda bir serumu
ölmek ayıp olur mu?

Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da
hatta sevda yüzünden ölmek de ayıp değil.

Seversin dünyayı doludizgin
ama o bunun farkında değildir
ayrılmak istemezsin dünyadan
ama o senden ayrılacak
yani sen elmayı seviyorsun diye
elmanm da seni sevmesi şart mı?
Yani Tahir`i Zühre sevmeseydi artık
yahut hiç sevmeseydi
Tahir ne kaybederdi Tahirliğinden?

Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da
hatta sevda yüzünden ölmek de ayıp değil.

Nazım Hikmet - 1947

of be dostum

bir insan nasıl taşıyabilirdi bu kadar sıfatı. kolaymı ki sanıyorsunuz farklı insanlara, farklı yüzlerle görünmek, yeri geldiğinde zengin, kimi zaman fakir, bazen adil, bazen zalim, bazen iyimser sonrada kötümser...

anlamıyorum ben bu insanları arkadaş, anlamıyorum işte. dün can dostum olan bügün azılı düşman kesildi bana, nedir benden alıp veremediğin dostum, bumuydu senin dostluğun, böylemi olacaktı yarınlara beraber koşmak, hani gün ağarmadan beraberce yürüyecektik kordon boyunca, nerdesin şimdi sen?seni çok arıyorum be dostum, sende terkettin ya beni...

of be dostum , biliyormusun dün ne oldu, hani senle gün batımında deniz kıyısında yosun tutmuş taşların üzerine günün yorgunluğunu üzerimizden atarcasına oturduğumuz yer var ya, işte orasını dün rüyamda gördüm. biz orda yokuz diye, dalgalarda vurmuyordu artık oraya, martılarda dargın bize bundan böyle, eminim onlarda özlemiştir gevrek simitlerimizden arta kalan kırıntıları, hele orda bize her zaman hayat dersi veren yetmişlik amca varya işte oda biz yokuz diye terketmiş oraları, pek hastalanmış üzüntüsünden duydugum kadarıyla. of be dostum , yokluğumuz neler getirmiş de haberimiz yok, hiç olmassa gel sırf onlar için gidelim yosun tutmuş taşlı deniz kıyısına.

dostum sen özlemesende ben seni çok özledim. sen yinede üzülme dostum, nede olsa yarın gene beraber olacağız, martılar ve yetmişlik amca için, kendim için bir şey istiyorsam namert olayım be dostum.

eski yüzüne tekrar döneceksin dostum. tamammı? anlaştıkmı?